Jeśli podczas spaceru po naszej ptaszarni kątem oka dostrzeżesz jaskrawą, czerwoną plamę, która wygląda jak żarzący się węgielek – zatrzymaj się. To prawdopodobnie samiec Wikłacza czarnoskrzydłego w swojej najlepszej formie. To jeden z najbardziej kontrastowo ubarwionych ptaków, jakie u nas mieszkają.
Ptak w pigułce
| Cechy | Informacje |
| Rodzina | Wikłaczowate |
| Pochodzenie | Afryka tropikalna (od Senegalu po Tanzanię) |
| Długość ciała | 13 – 15 cm |
| Waga | ok. 25 g |
| Długość życia | ok. 5 – 8 lat |
| Ulubiony pokarm | Nasiona traw, zbóż i owady w okresie lęgowym |
Czerń i ogień (Wygląd)
Ten gatunek to mistrz metamorfozy. Przez część roku samiec wygląda bardzo skromnie – jest brązowy, prążkowany i przypomina samicę (lub zwykłego wróbla).
Ale kiedy nadchodzi czas zalotów, dzieje się magia. Samiec zmienia upierzenie na głęboką, aksamitną czerń na brzuchu, twarzy i skrzydłach. Natomiast jego plecy, kuper i góra głowy przybierają kolor intensywnej, niemal neonowej czerwieni lub pomarańczu. Ten niesamowity kontrast sprawia, że w pełnym słońcu ptak wygląda, jakby płonął.
Mały wojownik
Wikłacz czarnoskrzydły to ptak z charakterem. W okresie godowym samce stają się terytorialne i bardzo chcą zostać zauważone.
Aby zaimponować samicom (i odstraszyć rywali), samiec stosuje sprytną sztuczkę: stroszy pióra tak mocno, że zamienia się w nastroszoną, czarno-czerwoną kulkę. Wydaje się wtedy dwa razy większy niż jest w rzeczywistości! Wykonuje też charakterystyczne loty godowe nad trawami, brzęcząc przy tym cicho jak wielki trzmiel.
Czy wiesz, że…? (Ciekawostki)
Podobnie jak jego kuzyni, wikłacz czarnoskrzydły jest uzdolnionym budowniczym. Splata gniazda z traw, zawieszając je między łodygami roślinności (często nad wodą). Jest gatunkiem poligamicznym – jeden samiec stara się zbudować kilka gniazd na swoim terytorium, aby zwabić do nich jak najwięcej samic. Można powiedzieć, że to taki deweloper, który buduje całe osiedle dla swoich partnerek.
Wskazówka dla obserwatora
Szukaj kontrastu. Wypatruj ptaka, który ma czarną „maskę” na twarzy i czarne skrzydła, ale jaskrawoczerwone „plecy”. Często przesiadują na szczytach trzcin lub najwyższych gałązkach krzewów, dumnie prezentując swoje barwy całemu światu.
